മുഖം മനസ്സിന്റെ കണ്ണാടി പോലും
കണ്ണുകള് കഥകള് തന് സാഗരം പോലും
അറിയാതെ ഞാനും മോഹിച്ചു പോയി ,
കണ്ണാടിക്കുള്ളിലെ സാഗര സീമയേ .
കനവിന്റെ നൂലില് കുരുത്തെടുത്തു പോയി ,
കഥകള് പറഞ്ഞിടും കണ്ണാടി ചില്ലിനേ .
പ്രണയം സിരകളില് മഞ്ഞായ് നിറഞ്ഞു
പൊഴിയും ദിനങ്ങളില് വസന്തം വിരിഞ്ഞു
പിന്നെയും സമയം നിമിഷമായ് ഒഴുകി
റുതുക്കള് മനസ്സിന്റെ വാതിക്കലെത്തി
മാറാന് സമയമായെന്നു അറിയിപ്പു തന്നു
അവളില് മറവിയുടെ വേനല് തുടങ്ങി
എന്നിലോ പ്രണയം മഴയായ് പൊഴിഞ്ഞു
കടലുകള് കണ്ണീരിന് കഥകള് മൊഴിഞ്ഞു
കനവിന് കണ്ണാടി പൊട്ടി തകര്ന്നു
ഭ്രാന്തമാം ചിന്തകള് പകല് പോലെ...
പുല്കുന്നു ചങ്ങലകള് നിഴല് പോലെ...
എവിടെയാണിന്നു ഞാന് തിരുത്ത പെടേണ്ടത് ?..
ചോദ്യമായ് ജീവിതം ബാക്കി നില്ക്കുന്നു ..
അന്ധമാം ഇരുളിനെ അഴികളില് തളക്കുമ്പോള് ,
എവിടെയൊ കേട്ടൊരു പാഴ്വാക്കു പോലെ
വീണ്ടും മുഴങ്ങുന്നു ചുമരെഴുത്തുകള് ........
മുഖം മനസ്സിന്റെ തിരശീല മാത്രം ....
കഥയും കളികളും മറക്കുന്ന തിരശീല .
മിഴികളോ ? ............
അവയും മനസ്സിന്റെ തിരശീല തന്നെ
അന്ധമാം കാഴ്ചയെ മറക്കുന്ന തിരശീല ..
No comments:
Post a Comment